Recensie:
'Light of Being'-
Mantra Music
Recensies CD's Inleiding
Recensies CD English Mantra's
Recensies CD Sri Ananda Jay Ananda
Recensies CD Gayatri-mantra
Recensies CD Om mani padme hum-mantra
Recensies CD Hirdaya & Sarvashanti-mantra
Inleiding
Dit voorjaar zijn er drie nieuwe CD’s uitgegeven door 'The Light of Being'. De samenwerking van Anandajay met Raju en Surrenda heeft weer vier prachtige mantra’s opgeleverd.
Dit keer zijn het twee wereldberoemde mantra’s: de Gayatri-Mantra, Om mani padme hum en twee minder bekende. Sarvashanti was voor mij helemaal nieuw en Hirdaya Anandajaya, die ik al jaren zing, maar die nu in een geheel nieuwe uitvoering is uitgekomen.
Mijn eerste reactie na het luisteren van de CD’s was: “Ho, dit is veel te heftig”. Zo geraakt werd ik door het gevoel, dat deze uitvoering van de mantra’s met zich meebrengt. Het is denk ik juist deze kwaliteit en manier van benadering van de mantra’s, die deze cd’s zo’n grote bijdrage laten zijn voor de ontwikkeling, waarin we allemaal zitten.
De eerste twee cd’s uit 2005 raken het diepste verlangen in ons aan en hoe dat ons beïnvloedt. Deze nieuwe cd’s gaan duidelijk veel verder. Ze raken het centrum van ons chakrasysteem: het anahatha-chakra. 'Niet door de mens aangeraakte trilling' is een vertaling van de naam van dit chakra. Door de muziek gaat het hart echter zo open, het komt in zo’n vibratie, dat liefde, relatie, licht en vrede eindelijk de ruimte krijgen om de wereld in te stromen.
Join me, give peace a chance is de smeekbede. Mag vrede eindelijk een kans krijgen! Mag het?
Wat deze CD’s zo’n grote bijdrage laten zijn is het gevoel, van waaruit gezongen wordt en hoe dit gevoel door de zorgvuldig gearrangeerde muziek weer verder versterkt wordt. De mantra’s zijn bekend, het effect van hun steeds herhalende werking ook. Echter het gevoel dat hier nu aan toegevoegd is, maakt dat ze van een heel andere orde zijn geworden. Het durven loslaten en mee durven gaan op het gevoel van de zanger, dat is de uitdaging waarvoor deze cd’s ons stellen. Hebben we voldoende moed om mee te gaan naar het prachtige gebied, waartoe we worden uitgenodigd? Is ons verlangen zo groot, dat we niets anders meer willen?
Het doet me denken aan de beroemde woorden van Nelson Mandela: “Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness, that most frightens us.” Is het mogelijk om niet door onze angst bepaald te worden, maar geeft het diepe verlangen de moed om het licht in onszelf de ruimte te geven?
Graag wil ik afsluiten met een tweede gedeelte uit de speech van Nelson Mandela: “We are all meant to shine, as children do. We were born to manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us: it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we’re liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.”
Alle vier de mantra’s hebben het in zich om, net als Anandajay zelf, ons daarbij te helpen. Zing, huil, lach en bewonder. Geniet en laat je in alle openheid door deze prachtige mantra’s ondersteunen om jezelf nu op dit moment in alle glorie te ervaren.
Sabrina van den Berg
November 2006
De twee mantra’s van deze CD, die beide 40 minuten duren, zijn een vertolking van een heel diep gevoel. Wellicht dat de Engelse mantra’s beter toegankelijk zijn dan de Sanskriet mantra's, omdat de betekenis duidelijker is.
De eerste Engelse mantra ‘I am longing’ gaat over het verlangen om mens te worden. Mij laat deze mantra voelen hoe we allemaal als ziel aan God gevraagd hebben om geboren te mogen worden, zodat we als mens op aarde het Goddelijke kunnen ervaren. Heel aansluitend op de boodschap van Neal Donald Walsch, bekend van ‘Een ongewoon gesprek met God’. Walsch vertelt in zijn boek ‘Een gesprekje met God’ hoe we verlangen om als ziel bij God vandaan te gaan om als mens bewust te worden van ons eigen licht, hoe we als zielen elkaar helpen om ons bewust te worden van onze inhoud.
In het tweede gedeelte van de mantra is de mens zich bewust geworden van zijn beperkingen en is het verlangen om het contact met de ziel te herstellen groot. De beperkingen van het ego om het leven in de hand te houden en te controleren zijn bewust geworden. Van daaruit is het verlangen ontstaan om de leiding van de ziel te aanvaarden. Het proberen, kunnen en doen van het ego is uitentreuren geprobeerd, de beperktheid is ingezien en er is bereidheid om de leiding aan een grotere kracht over te geven.
Vanuit de openheid van het zielscontact is er het verlangen om te leven vanuit liefde, mededogen en betrokkenheid; het verlangen dat Liefde, de grootste kracht, de meest stuwende kracht in de wereld mag worden.
Het zou prachtig zijn als deze mantra de wereld gaat beroeren, de harten en het verlangen van vele mensen aanraakt, zodat de vrede, om shanti om, voor een ieder realiteit mag worden.
Waar het verlangen ons heen brengt bezingt Anandajay samen met Surrenda duidelijk in de tweede mantra van deze CD: ‘I am within the light of being’. Verlangen brengt ons naar het diepst van ons wezen, naar het licht van Liefde en mededogen, naar vrede en geweldloosheid voor iedereen op aarde.
De CD is echt een aanrader om je nog explicieter bewust te worden van je verlangen, om duidelijk te voelen waar ieder spiritueel boek, of iedere spiritueel georiënteerde cursus werkelijk voor bedoeld is. Anandajay heeft het diepste, universele gevoel van ieder mens met deze mantra’s verwoord en vertaald naar muziek die geen mens onberoerd zal laten.
Het is prachtig om je diepste gevoel zo te mogen horen. Als de dagelijkse beslommeringen je weer ver van jezelf vandaan hebben gebracht is het heerlijk om je op de klanken mee te laten voeren. Het contact met je verlangen naar heelheid, naar liefde is dan zo weer toegankelijk, met als enige inspanning het aanzetten van je CD-speler.
Omdat ik de CD zo mooi en ontroerend vind, voel ik een groots verlangen dat er ooit eens een vertolking met een volledig orkest mogelijk mag worden. Wellicht komt dat er nog van als de mantra’s door velen gehoord, gevoeld en gezongen worden. Tot die tijd is er geen mooiere weg denkbaar naar het diepst van je wezen.
Sabrina van den Berg (15 december 2005)
De Gayatri-mantra is om het ontluiken van het licht langzaam en voorzichtig in ons toe te laten. Anandajay begrijpt dat we bang zijn voor het licht, omdat we vertrouwder zijn met geslotenheid en daarom bang zijn om open te gaan.
Het is als de lentebloesem: teer, zacht maar o zo verlangend om open te gaan voor het uitnodigende lentezonnetje. We worden ertoe uitgenodigd om voorzichtig open te gaan. Het intro raakt de trilling van ons verlangen naar het licht. Dan komt de zachte uitnodiging: de woorden komen rustig gesproken tot ons. Mag die kwaliteit in ons gaan ontwaken? Dat is de vraag terwijl de mantra langzaam herhaald wordt. Bij iedere herhaling nog indringender.
Vanuit dat verlangen ontspruit dan de bloemstengel, gaandeweg zingend ontstaat de bloem en ontvouwt zich, als meer blaadjes om het licht toe te laten, te ontvangen, erdoor aangeraakt en gestreeld te worden, zoals de lentezon de bloesemblaadjes zacht met zijn warmte beroert.
Het is het zachte voorzichtige genieten, dat deze mantra zo mooi maakt.
Zo ontroerend. Het is fijn dat de gevoelens niet te veel opgezweept worden, dat het een zachte uitnodiging en van daaruit het liefdevol bezingen is van het gevoel om zo open te zijn voor het licht.
Het muzikale gedeelte halverwege voelt ook aan als wiegen in het gevoel, dat is ontstaan. Langzamerhand wordt de drum dan iets indringender. De muziek neemt je een volgende fase van de mantra mee in. Het verlangen van de ziel roept door de zachte vrouwenstem. Zo ontstaat de mogelijkheid om het gevoel van dankbaarheid, van devotie voor het licht te bezingen en erin te vertoeven. Wat een groot geschenk!
Een laatste versnelling, maar ook verfijning van de muziek brengt ons naar het dankgebed voor het licht, de mantra’s van de zonnegroet, waarin ieder aspect van het licht genoemd en geëerd wordt. Daarmee ook het licht in onszelf in ieder aspect van ons zijn.
Iedereen zal aan zijn ervaringen, beelden en gevoelens, die gedurende het luisteren naar deze uitvoering van de Gayatri-mantra naar voren komen, merken vanuit welke diepe bewogenheid en aangeraaktheid Anandajay deze cd gecomponeerd heeft. Het is een aanrader om de mantra vaker achter elkaar te draaien, omdat het onderliggende gevoel van zijn dankbaarheid dan steeds duidelijker vorm krijgt en je het uiteindelijk echt als een volledig dankgebed ervaart.
Sabrina van den Berg (november 2006)
De Om mani padme hum is voor mij de heftigste mantra tot nu toe. Deze uitvoering van de overbekende mantra nodigt je echt uit om mee op reis te gaan naar je diepste diepte, naar de kern van je wezen.
Het is een pelgrimstocht. Zo voelt het werkelijk aan. Door onze dagelijkse routine en gewoontes heen klinkt heel in de verte de stem van onze ziel. Ze roept ons. Horen wij haar? Nemen we de tijd om naar haar toe te gaan of is er de neiging om toch nog in de dagelijkse herhaling te blijven hangen? Toch is haar roep en het verlangen, dat ze daarbij raakt te groot om te weerstaan en we gaan op pad.
Ook hier doet de intro het voorbereidende werk om het verlangen in ons los te trillen. De tanpura trilt iedere cel al weer wat losser, zodat er ruimte ontstaat om deze mantra in alles toe te laten. De violen zwellen aan en gaan ons meenemen als een golf naar …. Het nodigt uit om alles los te laten, alles achter je te laten en helemaal zonder ballast van verleden, bezigheden of banden op weg te gaan.
Om namaha een groet aan het diepste dat ons roept en drijft. Het is een ja zeggen tegen het licht, tegen de ziel: Ja, ik kom naar je toe. Ja, ik wil bij je zijn. Ja, wat verlang ik ernaar om met je samen te zijn. Geen idee wat het gaat brengen, waar het me naar toe zal brengen, maar ja, ja ik kom. De reis begint. De aanvang is licht, met een zwierige tred in een liefelijk landschap, gecreëerd door de violen en de gitaar gaat het avontuur van start. Ook in alleen de muziek hoor je de woorden nog klinken. De violen ondersteunen, versterken het verlangen om door te gaan.
Aum, Aum. De omgeving wordt onbekender, wellicht wat eenzamer, minder uitnodigend en vriendelijker. De stem van de ziel leidt ons als het ware door het donkere bos van bewustwording, zelfkennis en verleiding. Ja, het verlangen is groot, ook al horen we de ziel niet steeds roepen, we draaien niet om. De weg is misschien minder aantrekkelijk, steiler en rotsiger, toch is er iets geraakt wat ons nu drijft.
Als de violen dan weer met ons alleen zijn, wordt het duidelijk hoe groot de pijn van het afgescheiden zijn van de ziel, van God eigenlijk is. Door deze pijn, door deze tranen heen nemen de drums ons mee om onze reis te vervolgen. De mantra wordt indringender gezongen. Het licht in de verte wordt duidelijk, ze wacht met open armen op ons om ons te ontvangen, ze zingt ons een welkom toe.
Het is prachtig hoe het steeds aanvoelt als omhoog gaan naar de ziel, zoals je een berg beklimt en tegelijkertijd als afdalen in de ziel, alsof je steeds dieper de aarde ingaat.
De weg is nog lang. Rustig en gestaag met een innerlijke gedrevenheid gaan we door. Af en toe kijken we op van onze weg en zien we het licht in de verte ons uitnodigen om naar haar toe te komen. Het licht is blij dat we dichterbij komen. Onze ziel verheugt zich op het samenkomen en -zijn.
Het muzikale intermezzo geeft weer de ruimte, om het gevoel toe te laten hoe het is om alles wat ons vertrouwd is los te laten en het onbekende tegemoet te gaan. De pijn en het verdriet krijgen hier de kans om gevoeld, ervaren te worden en ook om op te lossen.
Dan start er weer een volgend traject: onze zielsverwanten voegen zich bij ons. Het blijkt dat we de reis niet alleen hoeven te maken. Met elkaar vervolgen we het pad naar de ziel. De roep klinkt duidelijker en helderder dan ooit.
Ze begeleidt het laatste gedeelte naar haar toe. Het gevoel dat Anandajay dan in de mantra legt is zo ontroerend; daar zijn geen woorden voor. Dit maakt de mantra zo heftig, dat ik wel eens bang ben om er alleen naar te luisteren. Maar als dit stuk komt, voel ik ook weer hoe diep de verbondenheid met elkaar is. Hoe groot de devotie, de aanraking is. Hoe eenzaam, leeg en donker het leven is zonder de ziel, hoe ik ernaar verlang om altijd met mijn ziel verbonden te leven. Anandajay bezingt de schoonheid van het leven in zijn diepste essentie. Hij neemt ons mee naar ongekende hoogte, naar een peilloze diepte.
De klank van de gebedsbel houdt ons nog net bij elkaar: de ervaarder en het gevoel. Zonder die klank zou ik volledig oplossen in het gevoel.
Het afscheid is korter, veel korter dan de weg ernaartoe. Maar wellicht is het zo dat wanneer het eenmaal zo intens gevoeld is, het nooit meer helemaal weg is. Dat ver weg heel dichtbij blijkt te zijn, zoals heel hoog ook heel diep is.
Geniet van deze reis. Laat je meenemen zonder enige reserve of afstandelijkheid. Het is oké. Voel hoe Anandajay je de hand reikt tijdens het zingen, hoe je juist in het laatste stuk echt niet alleen bent. Hoe prachtig het is om juist hierin elkaar te ontmoeten en samen te zijn.
Sabrina van den Berg (november 2006)
De Hirdaya- en Sarvashantimantra’s zijn hele vreugdevolle, op het eerste gevoel heel toegankelijke mantra’s. Heerlijk om ook op mee te bewegen en te dansen. Ze wakkeren het verlangen aan en verstevigen de openheid van het hart.
Op het eerste gehoor wellicht gewoon fijne meezingers, die een opgewekt en blij gevoel geven. Als je intensiever luistert, of moet ik eigenlijk zeggen met meer rust en openheid, dan zijn het hele gevoelige mantra’s.
Ze nodigen je uit om je verlangen als leidraad te laten functioneren. Het verlangen om liefdevol voelend in het leven te staan, om je hart te volgen.
De inleiding van Hiradaya Anandajaya is weer zo gevoelig: volg je hart en ontvang de zegen. Hoe groot is je verlangen om op deze manier in je leven staan? Voel je hoe al zingend je hart volstroomt en al het doen en willen verzacht? De dankbaarheid om de zegeningen van het hart te ontvangen en die kwaliteiten in je leven te ervaren. Heerlijk om het zo te mogen bezingen.
Het doet me ook denken aan een vraag van een cursist, die vroeg hoe Anandajay het vond om over zichzelf te zingen, daarbij dus niet in de gaten hebbend, dat het om een zijns-kwaliteit gaat en niet om een persoon. Een zijns-kwaliteit die we allemaal in ons hebben en daar laat Anandajay ons van meegenieten met deze mantra. Hoe het hart een bron van vreugdevolle liefde is, die stroomt en in ons allemaal aanwezig is, ervan genietend hoe we elkaar daarin mogen ontmoeten.
Laat de mantra eerst jezelf helemaal verzadigen om dan in het tweede gedeelte over te stromen voor de wereld om je heen. Volg je hart en geef uitdrukking aan je gaves, geef vorm aan je liefde. Neem heel je omgeving op in het bezingen van de liefde, die je voelt stromen naar alles en iedereen van wie je houdt. Wat een prachtig samen-zijn wordt het dan.
Heerlijk ook om Surrenda zo zacht en gevoelig mee te horen zingen. Het geeft de mantra iets lichts mee, het samen zingen verlevendigt en maakt duidelijk, dat het om gaat om in relatie te zijn. Elkaar ontmoeten in het zingen, in het leven, in liefde.
Als de mantra zijn hoogtepunt bereikt, hoor je weer de geraaktheid in de stem van Anandajay, zijn grote bewogenheid als hij de kern van alles voelt en bezingt. Ik vind dat ongelofelijk ontroerend en ben ook dankbaar, dat Anandajay ons op deze manier in de kwaliteit, die hij ervaart, mee laat voelen.
De mantra Sarvashanti bhavatu gaat over vrede, over respect, over echte geweldloosheid tot in het kleinste gedeelte van je leven. Een uitnodiging om de alomvattende liefde in jezelf te ervaren. Innerlijke vrede met en in jezelf. Hoor de uitnodiging van Anandajay om samen met hem vrede een kans te geven vanuit je hart, vanuit je ziel, vanuit het diepste van je wezen. Om samen met hem vanuit geweldloosheid in jezelf een bijdrage te zijn aan de wereldvrede, die we alles en iedereen toewensen.
Ook hier gaat de zang van Surrenda weer prachtig samen met de stem van Anandajay. Het is dan zo uitnodigend om mee te zingen en te swingen. De ondersteuning van de muziek maakt het tot een prachtig geheel. Het is onmogelijk om niet mee te doen. Deze mantra is eigenlijk het moeilijkste om te bespreken, waarschijnlijk doordat hij zo ongelofelijk to the point is. Doe hem mee, neem de uitnodiging aan en ‘join’ Anandajay in zijn ‘queeste’ voor vrede.
Op de vrede-meditatie-mantradag in april gaf Anandajay ons, tijdens het samen beluisteren van deze nieuwe mantra’s, teksten waarop hij voor elke mantra beschrijft welke beleving hem tot zijn compositie heeft aangezet. Het zijn begeleidende verhalen, die je nog duidelijker laten zien en voelen hoe omvattend en doorleefd zijn beleving van deze mantra’s is. Ik heb deze prachtige verhalen met heel veel ontroering gelezen. Wat is het fijn als iemand zo diep zijn gevoel met je wil en durft te delen. Ik ben ook blij dat Anandajay hiermee meer van zijn eigen gevoel laat zien, omdat hij dat zo vaak naar achteren schuift om het niet in de weg te laten staan bij zijn grotere doel: het terugverwijzen naar jezelf, dat het echt om jou gaat en niet om hem.
Het meeliften op zijn ervaring brengt ons, denk ik, versneld bij onszelf, bij ons diepste wezen. De CD’s worden echter zonder deze verhalen verkocht. Het is volgens Anandajay belangrijk om je eigen ervaring te hebben met de mantra’s en daar nodigen ze echt helemaal toe uit.
Sabrina van den Berg (november 2006)
