Verwondering; steeds weer verwondering en het gevoel dat er een heel klein stukje van de sluier voor me wordt opgelicht.
Ontmoeting; veel dwangmatigheden tegenkomen, doorvoelen en laten gaan, letterlijk niet meer van alles moeten van mezelf om te voldoen. Maar ook echt contact maken met mezelf, met de anderen in de groep met en aan de hand van de liefdevolle energie van onze zo bijzondere leraar. Diep naar binnen mogen leren voelen. Er blijken nog zoveel levenslagen in onszelf te zijn met allemaal hun eigen kleur en vibratie.
 
Het afgelopen jaar kwam er een moment dat ik ging beseffen dat mijn hele beleving van het begrip 'voelen' aan een renovatie toe was.  Opeens werd zo duidelijk dat een gevoel hebben heel iets anders is dan voelen. Voelen: actief, open onderzoekend, ontvankelijk en haarfijn, steeds weer nieuw.  En zo zijn er meer begrippen, overtuigingen, oordelen die ik heb mogen afstoffen en die een andere gevoelsbetekenis kregen of juist mochten vervliegen.  Oude pijn en verkrampingen die niet meer nodig zijn, mag ik in de IP weken gaan voelen en laten oplossen. 

In elk onderwerp dat Anandajay ons aanreikt, ligt een hele wereld die ik nog mag leren kennen. Ik kreeg een energetisch veld en een aura: heel veel ruimte om me heen. Ik mocht elk chakra in mijn lichaam gaan voelen in meditatie: van de voor mij als stromende en gewortelde bedding aanvoelende beleving van de chakra's in mijn bekken tot en met het voor mij als een zwarte deksel op m’n kruin voelende kruinchakra.

Het verschil tussen geslotenheid en openheid, tussen angst en liefde, hardheid en zachtheid. Hoe ik mijn eigen drama kan maken en soms het leven afwijs als ik alles hardnekkig op mijn eigen manier wil doen. Anandajay spiegelt ons en begeleidt ons met veel humor en mededogen. Soms heel pijnlijk en confronterend om toe te laten, maar altijd verhelderend en zo feilloos precies dat aanrakend, waar we onszelf nog niet hebben ontvouwen, waar nog iets ons tegenhoudt om tot wasdom te komen.

Ik heb wel eens half voor de grap tegen iemand, die ik iets meer probeerde uit te leggen over het IP, gezegd dat het voor mij beter werkt dan botox: alle strakheid en denkrimpels verdwijnen in zo’n week in het Boeddha-huis. Alsof ik een beetje kreukelig en ingedeukt in België aankom en dan beetje bij beetje, zonnegroet na zonnegroet, puja na puja, in de omhulling van de stilte, van de groep, van onze lieve moeder Annâme, onze dierbare Anandajay, steeds een stukje meer uit de plooi kom. M’n huidje voelt weer zo zacht, m’n hart weer zo vol, zo dankbaar, zo ruim en opengewaaid. Helemaal schoon en opgeruimd, verjongd en verlevendigd en weer ruimschoots verliefd op het leven stap ik dan na de week in de auto naar huis.

Daarnaast is het elk moment weer ontroerend en verrijkend om deelgenoot te mogen zijn van de spiegelingen die de anderen van Anandajay ontvangen. En het is ook ver-reikend: als je de levenskracht, de doelloosheid, het verlangen zo intens hebt doorvoeld, neem je dat mee je leven in.  Als je de waarde van jezelf en onvoorwaardelijke liefde eenmaal mocht proeven, raak je niet meer zo snel in de vecht- of overleefstand. Natuurlijk gebeurt het soms toch: maar het is zo voelbaar en zo pijnlijk dat het vanzelf ook weer wijkt vanuit het verlangen het weer schoon te maken en maar gewoon alles weer aan te gaan. En dat mag steeds weer opnieuw. Elke dag, maar ook elk moment.  Dat vormt mijn leven en dat straal ik ook steeds meer uit.

Opvoedkundige schermutselingen met mijn twee puberjongens: ik trek wel grenzen, maar hoef niets met ze uit te vechten. Onder al het gekrakeel voel ik de liefde en ik reik steeds weer naar ze uit, altijd om wie ze zijn. Op het werk: ik hoef me niet meer te bewijzen of te conformeren, maar doe het op m’n eigen manier en kom steeds meer toe aan waar het echt om gaat. In m’n relatie: doodeng soms om mezelf steeds te laten zien ook in de schaduwkanten en minder leuke dingen, ruimte te laten en oude patronen en primaire emoties op te voelen komen, maar  ze ook niet meer bepalend te laten zijn. En zo komen er steeds minder rituele danspassen in mijn leven en steeds meer levenslust! Dat is niet mijn verdienste. Dat valt me toe en het IP en Anandajay hebben daar misschien niet alles, maar toch wel heel veel mee te maken.

Toen ik drie jaar geleden met de IP begon, besloot ik mezelf drie jaar IP te gunnen. Die periode kwam tot een eind. Maar toen ik in april bij Ananadajay was, voelde ik zo dat het cirkeltje nog niet rond  is voor mij. Ik begin dus aan mijn vierde IP jaar. Ik zie uit naar alles wat het mij en de groep zal brengen. En ik weet dat ik na het komend jaar weer open mag voelen hoe het dan voor me is. Die ruimte, dat geschenk aan jezelf, daar gaat het IP om. Ik wens jullie allemaal, in liefde en verbondenheid, een heel zonnige en verbonden zomer en dank Anandajay voor zijn uitnodigingen, voor zijn levenslessen, voor zijn Zijn.

Marilou

De tweede 'Light of Being'-Meditation Initiatie week

De meditatie die Anandajay aan ons doorgegeven heeft, is de afgelopen vijf maanden als een levend geschenk bij mij geweest. Iedere ochtend en iedere avond te mogen gaan zitten met mijzelf, voelt als een soort van ontdekkingsreis binnen mijn eigen mens-zijn.

De meditatie heeft mij bewust gemaakt van de ‘film’ in mijn hoofd, die gaat over hoe ik en het leven zouden moeten zijn en van het effect van die ‘film’ op wie ik ben, op de mens die ik ben. Zolang ik geloof dat ik waardevol ben als ik beantwoord aan de 'film', leef ik eigenlijk steeds in afwijzing van mijzelf. Als hoe het is totaal niet lijkt op de 'film' van hoe het zou moeten zijn, dan is het de 'film' die het gevoel veroorzaakt dat er iets mis is met het hier en nu.  Zolang ik geloof in die 'film' ga ik proberen om het hier en nu te veranderen, proberen om het meer te laten lijken op de 'film'.

De meditatie ondersteunt het voelen van mijn verlangen naar mijzelf, om mijzelf echt te voelen, echt te ontmoeten, hier en nu, tastbaar, precies hoe het is. Het is de kracht van dat verlangen, die ervoor zorgt dat de 'film' even stopt.
Wat dan overblijft ben ik, gewoon hier en nu, gewoon mens, gewoon echt.
Die kleine momentjes maken mij heel dankbaar en laten mij voelen hoe wij in feite allemaal onze ‘film’ tot werkelijkheid proberen te maken en daarmee voorbijgaan aan dat in ons wat al lang waar is.

Vol verlangen ging ik dan ook naar de tweede week van de meditatie initiatie.
Ik verheugde me op samenzijn met de groep. Het voelde zo bijzonder om in de eerste week allemaal de meditatie te hebben mogen ontvangen en de afgelopen vijf maanden ieder voor zich gemediteerd te hebben en nu weer samen te komen.
We konden Anandajay vragen stellen over onze meditatie van de afgelopen vijf maanden en Anandajay is op die vragen ingegaan en heeft ons laten voelen hoe wij omgingen met het mediteren.
Hoe het bij ieder van ons toch vaak het ‘ik’ is, die de meditatie probeert te doen en die probeert om bijzondere ervaringen te hebben om daar waarde aan te kunnen ontlenen. Hoe bang wij allemaal zijn om echt de relatie met wezenlijkheid aan te gaan en hoe bang we eigenlijk zijn om even ‘ik-loos’ te zijn.

Wat steeds op verschillende manieren naar voren kwam was, hoe wij relatie mijden. Hoe wij contact met de feitelijkheid, met het hier en nu mijden. Wij doen dit door diepe ervaringen te willen, door naar het denken te luisteren, door alleen maar mooie gevoelens te willen, door met gedachten bepaalde gevoelens op te roepen en daar dan in mee te gaan of tegenin te gaan, door op afstand te blijven, door niet gevoelsmatig aangeraakt te mogen worden, door devotie niet te mogen laten stromen, door te beschouwen. Wij doen dit door ons bezig te houden met wat er niet is, door bijvoorbeeld mooie ervaringen of wattige witte sferen te willen en verontrust te zijn over de afwezigheid daarvan, in plaats van te voelen wat er wél is en daar mee in relatie te gaan. Ieder heeft zo zijn eigen manier daarvoor, maar in de kern blijft het dan steeds een ‘ik’ die bezig is en dat meditatie noemt..

Het was heel mooi om dit van elkaar te zien en te herkennen en steeds weer de uitnodiging te mogen voelen of de meditatie iets met ons mag doen in plaats van dat wij de meditatie doen.

Op de stiltedag hadden we allemaal een individuele meditatie bij Anandajay thuis.
Ik voelde me tijdens die begeleide meditatie voornamelijk verkrampt en bang en kon moeilijk ontvangen.
Toen het afgelopen was en ik weer terug liep naar het Boeddha-huis voelde ik mijn diepe teleurstelling en boosheid over hoe verkrampt ik was geweest. Ik voelde dat ik daardoor alleen maar nog meer verkrampt raakte en een gevoel kreeg dat ik het helemaal niet goed gedaan had.

Toch was er ook verlangen, verlangen om deze werkelijkheid in zijn waarde aan te nemen en het verlangen maakte dat ik herkende, dat ik alleen maar boos en teleurgesteld kon zijn over de verkramping, omdat er schijnbaar allerlei ideeën waren over hoe het had moeten zijn.
Ideeën die gaan over één en al licht en engelengezang, stromende energie, overgave en totaal ontvangen. En dat die ideeën niks, maar dan ook niks te maken hadden met mij als mens op dat moment.

Als mens was ik gewoon bang geweest. Er was nabijheid en intimitiet voelbaar geweest, die ik niet goed durfde toe te laten. Ik voelde hoe liefdeloos het is om mijzelf af te wijzen, omdat ik niet voldoe aan het idee. Ik voelde dat ik, de mens Alexandra, vraag om liefde, om er te zijn, om ontmoet te worden en gevoeld te worden in mijn 'zo' zijn van dat moment.
Vanuit verlangen naar mijn eigen echtheid was er even een echt ja, was er even echt samen zijn, was er even echt liefde, was er even echt relatie, was er even echt contact, tastbaar en voelbaar.
En dat even, die druppel zoals Anandajay dat noemt, die maakt het leven waardevol en leert ons om die druppels te gaan herkennen en erkennen.

Diezelfde middag was er een moment dat wij als groep samen mediteerden. Toen ontdekte ik iets heel moois. Dat pas wanneer ik er ben als mens, de ander er ook is als mens. Dat dan pas het menselijk samenzijn voelbaar wordt.
Dat was zo intiem om zo verbonden te zijn door hetzelfde verlangen en soms momenten samen te zijn in dat waar we naar verlangen, in er echt te zijn. Van daaruit samen te zijn in dezelfde trilling van de mantra. Van daaruit samen mens te zijn, verlangend naar ons Zelf.

Ik ben heel heel dankbaar voor deze tweede meditatieweek.
Dankbaar naar Anandajay die mij het geschenk van de meditatie heeft gegeven en dankbaar voor de echtheid en waarheid van de meditatie, dat zij waarlijk de ziel dient en hij ons daar in voorgaat.

Dankbaar naar de groep dat ik zo het wonder van ons menszijn heb mogen ervaren en dat ik me zo gelukkig heb gevoeld als mens onder de mensen.

En dankbaar naar de ziel in mij, heel dankbaar is mijn hart ontroerd.

Alexandra