Anandajay (Cor Thelen) heeft lang gedacht dat hij niet uit India wilde komen met een nieuwe, vreemde naam. Hij wilde daarin 'nuchter blijven'. Maar kennelijk zijn spirituele processen ontwikkelingen, waarin nuchterheid niet de belangrijkste rol speelt. Tijdens zijn laatste verblijf in India was hij in een diepe meditatie en hoorde hij de naam Anandajay. De naam werd hem toegeroepen en hij ervoer een groot licht in zichzelf toen hij die naam aannam. Als hij dat weer liet, verdween ook het licht. Het ervaren wat die naam en het immense licht waarmee deze gepaard ging met hem deden, bewoog hem diep en bracht hem in de bezielde wezenlijkheid, die hij al langer in zichzelf ervoer. Het aannemen van die naam maakte ook, dat het niet meer tegen te houden was dat hij als leraar naar buiten trad door zichzelf daarin te laten zien en te ontmoeten. Vrij vertaald betekent de naam Anandajay: 'de zegeningen van het hart' en ook 'overgave', omdat dan de 'zegeningen van het hart' je zullen dragen Binnen verschillende religies en culturen zien we, dat mensen bij een wending in hun leven een andere naam aannemen. In het westen zien we dat bijvoorbeeld binnen vooral de katholieke traditie. Zo nemen nonnen en broeders een andere naam aan bij hun intrede in een kloosterorde. Ze geven daarmee aan, dat ze het leven en de identiteit, die ze gewend zijn, niet meer als vanzelfsprekend wensen te vervolgen, dat ze het oude, waarbij ook de naam hoort, die ze bij hun geboorte kregen, achter zich laten en dat er nu een nieuw leven (religieus, spiritueel) begint. Soms krijgen ze die kloosternaam van de abt of overste, soms kiezen ze die zelf. Die nieuwe naam geeft dat nieuwe begin een extra ondersteuning, herinnert je steeds aan dat nieuwe leven en maakt de verandering daarmee ook kenbaar aan de omgeving.

Nee, dat is niet vanzelfsprekend. Het ontvangen en aannemen van een nieuwe naam is niet gekoppeld aan het leerling zijn, maar het is iets dat gevoeld wordt als gevolg van het proces en de keuzes, die gemaakt worden en van de innerlijke verandering die plaatsvindt.

Anandajay heeft het gymnasium gevolgd tot in het vierde jaar en stopte daar toen mee om zijn spirituele ontwikkelingspad te gaan. Hij trok zich een jaar terug in Finland om van alles wat in hem opkwam en wat hij ervoer de waarde te onderzoeken. Hij leefde in totaal zo'n vijf jaar vooral in de Himalaya, maar ook in andere delen van India om in afzondering te mediteren en zijn innerlijke verbondenheid met de Indiase cultuur en filosofie te doorvoelen. Daar schreef hij zijn eerste boeken. Tussen zijn reizen door nam hij deel aan twee Nederlandse yogaopleidingen, maar koos er uiteindelijk voor om in India gedurende driekwart jaar een intensieve individuele opleiding tot yogaleraar en therapeut bij Sri Sundaram te volgen. Hij heeft zich lang onzeker gevoeld over het naar buiten komen met zijn ervaringen en de waarheid die hij daarin beleefde, totdat Sundaram hem het nodige zetje gaf door hem met klem te adviseren om weer naar het westen terug te keren en daar zijn waardevolle inzichten op zijn betrokken wijze door te gaan geven. Opnieuw onderstreepte dat zijn werken vanuit de jnana-yoga, waar hij vanaf 1979 al mee was begonnen. Hij voelde zich een vriend van zijn inspiratiebronnen Krishnamurti, Nisargadatta en Ramana Maharshi, die hij enkele malen opzocht, maar zijn kennis over het leven komt meer voort uit zijn eigen beleving en lijkt daarmee aangeboren. Het komt naar boven vanuit een diepere werkelijkheid, waarmee hij zich steeds verbonden weet, vanuit een levensbron, waardoor hij zich steeds gevoed weet. Zowel in zijn yogadocentschap vroeger, als in zijn werk nu, volgt hij niet een bepaalde filosofische stroming of leraar, maar laat hij zich gidsen vanuit het wezenlijke, dat hij in zichzelf ervaart.

Een van de grote verschillen in spirituele benadering is, dat Anandajay er helemaal niet van uit gaat, dat het ego slecht is, maar dat het slechts je semi-autonome wilskracht is. Doordat we vooral voor onze overleving op onze wilskracht en krachtmeting vertrouwd hebben, zijn we gaan geloven, dat wij die regulerende en 'scorende' kracht zijn. Deze kracht is echter gewoon een deel van jou. Het ego is volgens Anandajay zo groot, als dat je er in gelooft en wie er erg in gelooft, ziet daardoor de rest niet meer. Daarom gaat het er niet om geen ego te hebben, maar te zien welk minuscuul deeltje dat van jou als schepping is. Hij zal daarom ook nooit zeggen en proberen geen ego te hebben. Hij zal je ook nooit aanzetten tegen je ego te strijden of om dat aspect van jezelf op wat voor een manier dan ook proberen te elimineren. Je bent een geheel en daar hoort het ego ook bij, maar het stelt haast niets meer voor als je het geheel dat je bent, ervaart. Door je openheid voor het wezenlijke, dat dan ervaarbaar wordt gaat het geloof in je ego vanzelf aan de kant en is het gewoon een gezonde kracht, die hoort bij de mens die je bent en het leven dat je als mens leidt. Verlicht zijn is net zo'n oninteressant thema volgens hem. Net als de strijd tegen het ego is voor hem het streven naar verlichting een van de grootste gewelddaden in Gods naam die werkelijke bevrijding en liefdevol samenleven met elkaar in de weg staan. Het zijn immers alleen ego's die erin geïnteresseerd zijn om verlicht of wat dan ook te worden. Het is de egokracht die ons laat streven naar de onnatuurlijkheid van louter mooie en verheven dingen te ervaren en voorbij aan de pijn te geraken. Wat Anandajay hier vaak over vertelt is, dat als je in het donker zit en er gaat een deur naar buiten waar het dag is voor een paar centimeter open, dan komt daar een enorme hoeveelheid licht vandaan. Menigeen zegt na zo'n indrukwekkende ervaring, dat hij of zij het licht heeft gezien en eventueel, dat hij of zij verlicht is geraakt. Het is ook inderdaad het meest indrukwekkende aspect van je ontmoeting met het licht als het vanuit het donker verschijnt, maar de deur is slechts een paar centimeter open, de ogen zijn daar nog niet aan gewend en de verandering is enorm. Het gaat echter niet om deze indrukwekkende verandering, waar het ego zo door overweldigd is. De deur gaat namelijk helemaal open en je kunt, als je werkelijk naar het licht verlangt, gewoon naar buiten wandelen. Pas dan is het licht geen fenomeen meer dat je ziet en als hoogste doel beschouwt, maar een waarheid, waarin je leeft, waardoor je gevoed wordt en groeit en die je gidst en van illusies bevrijdt. Als dat zo is noem je jezelf niet verlicht, maar kun je alleen maar zeggen, dat er licht is, veel licht en dat je dankbaar bent voor alles wat je door de relatie met het licht bent en ervaart. Dat maakt je zo gewoon en pretentieloos, dat het in de verste verte niet in je opkomt om jezelf te benoemen als iemand die iets bereikt heeft. Anandajay heeft juist in zijn leven nooit zo willen aannemen, dat er iets met hem is dat anders is dan bij anderen of dat hij iets voor anderen kan betekenen. Het is pas sinds een jaar of vijf dat hij zich genoodzaakt voelt als reactie op hoe de wereld en mensen op hem reageren, om daar zijn plaats en functie in aan te nemen. Dat doet hij door vooral aan te geven hoe belangrijk het is om in relatie met alles en iedereen te leven en zich niet boven de relatie met het leven te verheffen.

De oorspronkelijke betekenis van het woord religie is 'terugkeren' of 'herverbinden'. Door terug te keren naar jezelf ontdek je weer, dat jij een levende, liefdevolle bron bent. Dat God en de waarheid in jou aanwezig zijn. Dat is je meest natuurlijke staat van mens-zijn en staat los van specifieke filosofische of religieuze achtergronden. Anandajay nodigt je steeds weer uit naar je Zelf terug te keren en dat doet hij vanuit de essentiële bron, die hij in zichzelf ervaart, vanuit het licht en de waarheid, die hij in zichzelf voelt, vanuit het wezenlijke, dat hij ervaart en waar dan de vorm vanzelf uit voortkomt. Dat is niet in een traditie of een geloof te vatten, maar kent natuurlijk raakpunten. Herkenning is er te vinden in het non-dualisme (vedanta), maar anders dan daar laat Anandajay je ervaren, dat er een ik is, die de open ruimte die je bent ervaart; dat ook het dualisme een rol speelt. Je bent een heelheid, maar je leeft in dualistische omstandigheden. Tradities hebben meestal een doel en gewoonte en ondermijnen volgens Anandajay daardoor je openheid voor de levende bezieling in je. Hij adviseert je alle overtuigingen, geloof, traditie en religies los te laten om vrij te zijn de waarheid van elk moment weer echt te beleven in het contact met je wezenlijke Zelf. Openheid is nodig om tot inzicht te komen, want inzichten zorgen er juist voor dat je elke visie weer loslaat, omdat je erdoor gevangen was geraakt in een doelgerichtheid van je ego. Al dit inzichtelijk loslaten laat je je Zelf weer als de essentiële liefdevolle bron in alles herkennen. Anandajay is in een katholiek gezin opgegroeid en is zeer gecharmeerd van het Hindoeïsme, omdat dat wat betreft spirituele uitingen de grootste vrijheid biedt. Jezus is voor hem het symbool van de vanuit wezenlijkheid levende mens, Boeddha van de innerlijke ziel en Krishna van de verbinding tussen de fantastische dualistische schepping en de eenvoudige heelheid, die jij en de oorsprong van de schepping wezenlijk zijn. Voor hem zijn symbolen enkel belangrijk om uiterlijk zichtbaar en tastbaar te maken wat binnenin onzichtbaar, maar wel ervaarbaar waar is.

In onze samenleving vinden we het niet gewoon een leraar te hebben om te leren leven. We hebben leraren om ons viool te leren spelen, om ons alles over auto's te leren, om ons te leren lezen en schrijven. Maar het kan zijn, dat je op een gegeven moment verlangt naar en je wilt openen voor een spirituele laag en dan ook naar een leraar verlangt, die je daarin kan begeleiden. Je hebt niet een leraar nódig, maar je hebt gevoeld dat je wilt leren en van daaruit een leraar wenst te ontmoeten. Het gaat dan in eerste instantie niet om de leraar, maar om dat jij iets wilt leren. Niet de leraar staat centraal in jouw bewustwording, maar jij als de begeleidingvragende leerling. Vanuit de consumptiemaatschappij zijn we eraan gewend om te consumeren. Alles komt dan van buiten. Maar als je wilt leren, open je een ruimte en bepaal je zelf hoe diep dat mag gaan. Alleen als je je opent voor de leraar, de leraar ontvangt, is er sprake van een leraar-leerlingrelatie. Deze spirituele relatie is de noodzakelijke grond, waarop waarlijke interactie tussen de leraar en de leerling kan plaatsvinden. Gevoelsmatige betrokkenheid en affectieve openheid spelen immers een belangrijke rol waar het gaat om weer in verbinding te komen met je essentie of ziel. Vanwege die diepgaande relatie is het belangrijk, dat als je een leraar zoekt bij wie je je thuisvoelt, dat je bij die leraar blijft en niet gaat 'shoppen', wanneer je te heftig gespiegeld wordt of het je, om wat voor reden dan ook, niet meer bevalt. Dat zou je weerhouden van de zo gewenste diepere begeleiding. De angst voor afhankelijkheid en beïnvloeding lijkt in dit soort relaties een grote rol te spelen. We vergeten daarbij, dat er in relaties en betrokkenheid altijd al een bepaalde afhankelijkheid en daardoor beïnvloeding bestaat, zonder dat we het ons bewust zijn of er problemen mee hebben. Sommige invloeden wensen we juist. Je bent afhankelijk van je vriendenkring, bepaalde overtuigingen, meningen van anderen, je baas op je werk, een bepaald inkomen etc. Maar dat is niet erg; je kunt leren met afhankelijkheid en de bijbehorende beïnvloeding om te gaan. Als je het gevoel hebt dat je leraar het heft van jouw leven in handen heeft, ben jij degene die hem/haar dat gegeven heeft. Jij wenste zijn begeleiding en daardoor wenste je beïnvloed te worden door zijn energie en inzichten. Jij wenste in relatie met hem te gaan om vanuit betrokkenheid tot inzicht te komen. Dat gebeurt altijd als je begeleid wenst te worden in iets, maar levensbegeleiding of spirituele begeleiding komen natuurlijk heel dichtbij en zijn heel intiem. Anandajay is zich, als geen ander, van de fragiliteit bewust. Wat Anandajay met zijn begeleiding beoogt is alleen maar je terug te geven aan je Zelf, in plaats van dat je aan hem gaat hangen. Dat wil zeggen, dat hij je in alle omstandigheden zal uitnodigen om zelf te blijven voelen en ervaren. De leraar ondersteunt dat proces, begeleidt eventuele onduidelijkheden of blokkades, maar wil niets van jou hebben of afnemen.

Anandajay hanteert geen visie of overtuiging, die begrepen dient te worden om tot verandering te komen, maar spreekt je op je daadwerkelijke ervaren en doen aan. Relatie, devotie en menselijke beleving zijn belangrijke thema's in zijn werk. Vrouwen laten zich over het algemeen iets gemakkelijker dan mannen aanspreken tot in de gevoelsmatige lagen van hun bestaan. Bij leraren die meer rationeel of radicaal te werk gaan, zul je meer mannen vinden. Om werkelijk te ontwaken voor je spirituele waarheid zijn echter het samengaan van gevoelsmatigheid en begrip nodig om aan de beperking van beide voorbij, te leren voelen en met dat wat je wezenlijk bent in verbinding te komen. Anandajay zou graag meer mannen willen ondersteunen met zijn begeleiding, maar dat is volgens hem een kwestie van tijd.

De GDI-dagen ('Genegenheid door Inzicht' één dag per maand) zijn een intense ondersteuning bij je zelfontwaking en brengen je naar wat wezenlijk is in jezelf. Er worden onderwerpen van alledag belicht en Anandajay gaat daarbij uit van een duidelijke verbinding tussen de meditaties en het dagelijks leven, zodat de inzichten die je verkrijgt doorwerken in je gedrag en je leefwijze. De bijeenkomsten openen je voor je bron en het levenslicht waar je je door gevoed kunt laten worden. Het Intensieve Programma (drie weken per jaar extra erbij), leidt niet specifiek tot iets op. Tijdens dit programma kom je intensiever in contact met je spirituele grond, met het wezenlijke in jezelf, met het licht van je aanwezigheid. Dat is een voortgaand proces en kent net zo min een einde of doel als dat je relatie met je partner of kinderen een einde of doel kent. De relatie kan zich enkel verdiepen en intensiveren. Wel is het in overleg met Anandajay mogelijk, dat je na een aantal jaren intensieve begeleiding als extra aanvulling deelneemt aan de begeleiding om de beginselen van het werk van Anandajay ook aan anderen over te brengen. Ook daarin begeleidt Anandajay je om, los van geïnstitutionaliseerde begrippen daarover, andere mensen te begeleiden naar hun spirituele grond, door in verbinding met hen te gaan vanuit openheid en je eigen bezieling. Als begeleider ga je voor in het contact leggen met je bezieling en het van daaruit omgaan met de fysieke werkelijkheid. Anderen bijstaan en begeleiden in hun wens naar de essentiële waarden in zichzelf is een liefdevol gevolg van het eigen ontwaken en ontwaakt zijn. Voor verschillende onderdelen van zijn werk kun je geïnitieerd om die waarden over te kunnen dragen op anderen.

We zijn gewend dat cursussen rond spiritualiteit niet in de professionaliteit vallen. Soms hoor je dat er, als bewijs van onzelfzuchtigheid en echte spirituele waardigheid, een lage prijs of vrijwillige bijdrage gevraagd zou moeten worden, maar dat zou, gezien de normen die we hier gewend zijn, de zelfzuchtigheid van degene die goedkoop wil krijgen alleen maar bevorderen. Willen krijgen en vooral goedkoop, gemakkelijk willen krijgen, voedt alleen maar het ego, dat iets wil bereiken. Werkelijke spiritualiteit is niet te bereiken, maar is al in je aanwezig, je dient er enkel maar voor open te gaan en dat wordt steeds moeilijker als het ego met zijn wilskracht sterker wordt. Buiten dat kiest Anandajay ervoor een bepaalde prijs te vragen, omdat geld een drempel is waarmee je je bereidheid aangeeft. Die bereidheid, een duidelijke keuze om begeleiding te ontvangen, is nodig, omdat dat aangeeft hoeveel je van je leraar wilt leren. Kost een cursusdag niets of heel weinig, dan kan er sprake zijn van een zekere vrijblijvendheid en wordt er geen beroep gedaan op je bereidheid om ook los te laten wat je tot nu toe vasthield. Dan komen er misschien wel nieuwe ervaringen bij, maar de oude patronen zijn dan gewoon nog werkzaam. Je hoefde immers niets te laten, maar kwam alleen om te halen. Anandajay vindt de bedragen, die hij heeft vastgesteld in balans met zijn intensiteit van geven en de waarde van dat wat je via hem kunt ontvangen als je je ervoor opent. In zijn boek 'Leven in Openheid' deel 2 schrijft Anandajay over geld: "Geld is eigenlijk de ideale uitvinding om een evenwicht aan te kunnen gaan tussen geven en ontvangen. Het is een neutraal middel om waarde of energie mee uit te drukken. Uit de dagen en weken die mensen met mij doorbrengen ontvangen zij een bepaalde waarde en voor die waarde betalen ze mij, geven ze mij een bepaalde energie en waarde terug, waar ik weer dingen mee kan doen of geven." Vanuit die beleving is het betalen van je cursus het vormgeven van je dankbaarheid in plaats van een afrekening.

Zijn voorkeur voor wit is een voortvloeisel van al het goud-witte licht, dat hij in en om zich heen ervaart. In zijn tienerjaren begreep hij dat zelf nog niet zo, maar in de loop van zijn leven is het steeds sterker en duidelijker geworden. Als hij gekleurde kleding draagt ervaart hij een soort afscheiding, waardoor er een fysiek voelbaar binnen en buiten ontstaat. Alhoewel de meeste mensen echt een scheiding bij de huid ervaren, waarbinnen zij zichzelf en waarbuiten ze de wereld als iets anders dan zichzelf wanen, voelt zo'n scheiding voor Anandajay als een geïsoleerd raken uit het geheel. Het licht dat hij in zichzelf ervaart kan dan niet zo gemakkelijk naar buiten en het licht van buiten stroomt dan moeilijker naar binnen. Uiteindelijk ging hij vanzelf alleen nog witte kleren dragen. Het wonen in witte, open ruimten bleek ook zo'n vanzelf plaatsvindende wens van hem te zijn om buiten en binnen weer overeen te laten stemmen en een eventueel gevoel van geïsoleerdheid als onnatuurlijk teniet te doen.

Een paar jaar geleden heeft Anandajay voor het eerst gevraagd of iedereen op de Vrede- Meditatie-Mantradag in het wit zou willen komen. Het leek hem fijn eens te voelen hoe het is om met al zijn dierbaren in die lichtende materie te zijn. Daarnaast is wit de kleur van de vrede en ontwapening, hetgeen ook erg bij zijn werk aansluit. Bovendien onderscheidt het mensen minder van elkaar, als ze allemaal in dezelfde kleur gekleed gaan. Je laat hierdoor een stuk van je identiteit, van je ego los en daardoor kom je misschien gemakkelijker in contact met dat wat je met andere mensen gemeen hebt, met dat wat mensen met elkaar verbindt. Je vindt ook dat weer terug in een kloostergemeenschap, waar men daarom dezelfde kleding draagt. Anandajay merkte dat hij dat heel erg fijn vond en dat zo'n omgeving hem minder belastte. Vanaf toen is hij ook gaan vragen of mensen, als ze bij hem thuis komen of als hij ze in het intensieve programma begeleidt, in het wit of licht gekleed zouden willen komen. Tja, en dat gaat dan natuurlijk rond en zo ontstaat er het idee dat wit van hem misschien wel zou moeten. Het moet echt niet en het verstoort zijn openheid voor jou ook niet, maar het voelt voor hem gemakkelijker en fijner.

Als iemand iets voor je heeft betekend, er voor je was, van je houdt, dan kan dat een gevoel van dankbaarheid en liefde in je oproepen. Een gevoel dat jij ervaart in jou en waaraan je dan vorm zou willen geven door die persoon die dat gevoel bij je heeft opgeroepen bijvoorbeeld een bos bloemen te geven. Daarmee eer je de ander, waarbij het niet zozeer gaat om de ander als wel om jouw gevoel van liefde en dankbaarheid. Als leerlingen Anandajay 'vereren', zegt dat iets over het diepe gevoel, dat die mensen op dat moment in zichzelf voelen. De aanwezigheid van Anandajay of zijn antwoorden hebben dat misschien wel in die mensen opgeroepen, maar het gaat over hun geraakt zijn in hun ziel, in hun wezen. Ze willen eren wat zij als eer-lijk en eer-waardig ervaren hebben en geven dat vanuit vrijheid vorm. Zo willen ze ook de dankbaarheid, die ze in zich voelen vormgeven. Anandajay geeft die ruimte, want waar kun je je dankbaarheid beter uiten dan bij degene, die dat waardevolle gevoel in je toegankelijk heeft gemaakt. Het gaat hier om een zijnsbeleving, die vormgegeven wordt en niet om iets wat Anandajay als persoon zou wensen of als bevestiging ervaart. Degene die dankbaarheid ervaart en dat uit, krijgt enkel van Anandajay de mogelijkheid om dat ook werkelijk te doen. Als Anandajay het op zichzelf zou betrekken zou zijn ego daar een rol in spelen. Dat dit voor hem helemaal niet speelt, is voor anderen vaak moeilijk te begrijpen, omdat zij zich slecht kunnen voorstellen dat de volheid van de beleving van je ziel of Zelf egostreling overbodig en zelfs onaantrekkelijk maakt. Juist daardoor is hij een leraar en eer waardig.

Als mensen zich zo duidelijk bij een groep aansluiten, zeker als zo'n groep een religieus of spiritueel tintje heeft, zie je vaak bij mensen om hen heen een angst die dierbare kwijt te raken. Ze begrijpen al snel niet meer zo goed waar de ander mee bezig is, omdat ze zelf niet op zo'n manier voor het leven openstaan en dan wordt er al gauw van een sekte gesproken. Een van de kenmerken van een sekte is, dat ze indoctrinerend en onvrij is. Op de keper beschouwd bestaat de hele wereld uit sektes. Zoals hierboven ook al beschreven werd, worden we allemaal door overtuigingen en meningen beïnvloed en geconditioneerd. We zijn ons daar alleen niet altijd van bewust en vinden het vaak gewoon. We leven in die zin allemaal wel in een sekte van bijvoorbeeld gelijkgezinden, bij elkaar horenden of dezelfde waarden aanhoudende mensen. Wat Anandajay met zijn begeleiding aanreikt, is juist om je bewust te laten worden van deze onbewuste indoctrinaties, van deze vernauwende beïnvloeding door overtuigingen en meningen. Als je je daarvan bewust bent en weer naar je eigen antwoorden en aanwezigheid leert luisteren, ben je vrijer om je eigen ziel volgen. Die mogelijkheid is een volledig vrij zijn van welke sekte en beïnvloeding dan ook.